Na dzień bilansowy jednostka posiada zobowiązanie warunkowe z tytułu udzielonego poręczenia kredytu dla spółki zależnej. Prawdopodobieństwo, że spółka zależna nie spłaci kredytu, jest oceniane jako niskie. Zgodnie z ustawą o rachunkowości, jednostka powinna:

Na dzień bilansowy jednostka posiada zobowiązanie warunkowe z tytułu udzielonego poręczenia kredytu dla spółki zależnej. Prawdopodobieństwo, że spółka zależna nie spłaci kredytu, jest oceniane jako niskie. Zgodnie z ustawą o rachunkowości, jednostka powinna:

1. a) utworzyć rezerwę na zobowiązania w kwocie równej wartości poręczenia, ponieważ poręczenie jest zawsze obciążeniem.
2. b) nie ujmować niczego w księgach, a jedynie ujawnić informację o poręczeniu w informacji dodatkowej. poprawna
3. c) utworzyć rezerwę na zobowiązania w kwocie równej wartości poręczenia, ale tylko jeśli spółka zależna ma problemy finansowe.
4. d) ujmować poręczenie jako zobowiązanie pozabilansowe, a w sprawozdaniu finansowym wykazać jako zobowiązanie warunkowe.

Bilansjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Rezerwy tworzy się na pewne lub o dużym stopniu prawdopodobieństwa przyszłe zobowiązania, których kwotę można wiarygodnie oszacować. W przypadku poręczenia, jeśli prawdopodobieństwo wypłaty jest niskie, nie spełnia ono przesłanek do utworzenia rezerwy, ale jako zobowiązanie warunkowe powinno być ujawnione w informacji dodatkowej. Pozostałe odpowiedzi błędnie zakładają obowiązek tworzenia rezerwy lub nieprawidłowe ujęcie.

Podstawa prawna: ustawa o rachunkowości (Dz.U. 2026 poz. 522), art. 35d ust. 1

Pułapka: Zdający mylą zobowiązania warunkowe z rezerwami - rezerwę tworzy się tylko przy wysokim prawdopodobieństwie powstania zobowiązania.