Jednostka dokonuje biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów z tytułu napraw gwarancyjnych. Zgodnie z art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy o rachunkowości, kwotę biernego rozliczenia należy ustalić w wysokości:
- a) faktycznie poniesionych kosztów napraw w roku obrotowym.
- b) prawdopodobnych zobowiązań przypadających na bieżący okres sprawozdawczy, które można wiarygodnie oszacować. poprawna
- c) przewidywanych wydatków na naprawy, bez względu na możliwość oszacowania.
- d) średnich kosztów napraw z lat ubiegłych, powiększonych o wskaźnik inflacji.
Bilansjusz wyjaśnia: Dlaczego tak: Zgodnie z art. 39 ust. 2, bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów dokonuje się w wysokości prawdopodobnych zobowiązań przypadających na bieżący okres sprawozdawczy, wynikających m.in. z obowiązku wykonania przyszłych świadczeń, których kwotę można oszacować w sposób wiarygodny. Odpowiedź o średnich kosztach z lat ubiegłych nie jest wystarczająca, bo nie odzwierciedla wiarygodnego oszacowania na bieżący okres.
Podstawa prawna: ustawa o rachunkowości (Dz.U. 2026 poz. 522), art. 39 ust. 2
Pułapka: Zdający często mylą bierne rozliczenia międzyokresowe z rezerwami, ale kluczowa jest możliwość wiarygodnego oszacowania.